Level up

Mijn mentor heeft mij ooit vergeleken met clint eastwood. Ik was ”the good”, want tijdens mijn parijs excursie wist ik een fransman te belazeren op z’n eigen grondgebied.  De intentie om hem te wijzen op de grote ego van hem was er nooit. Ik werd wel geconfronteerd met mijn actie, want iedereen keek me alsof ik echte een cowboy was. Kort na die uitreiking is het voor mij mis gegaan. Ik kreeg namelijk het volgende te horen:” Jelle, mwrwarwawarrw ik ga ook rechten studeren.” (jeffrey citeren is moeilijk) Jeffrey, de jongen die te vroeg op stond om zn diploma te ondertekenen, ging ook rechten studeren. Er zijn een aantal mensen waar het hbo een wereld van verschil betekend. Een compleet nieuwe ervaring vol frisse, leuke en enthousiaste nieuwe mensen. Mijn school zou echter geen verandering brengen, ik zat nog steeds opgescheept met jeffrey.

Nu een blok verder blijkt de Roncalli traditie zich een beetje voort te zetten. Jeffrey is nog steeds de arme jongen van school en ik ben de klootzak met een portie verstand. Toch ben ik vandaag een level omhoog gegaan in vergelijking met mijn oude school. Ik kan sinds vandaag gamen en een gesprek voeren tegelijk. Dit gebeurde vandaag toen de rest van de klas huiswerk zat te maken. Ik besloot mijn vertrouwde ds erbij te pakken en wat te gaan gamen. Dit is normaal een teken dat ik niet gestoord wil worden, maar mijn klas ziet dat meer als een uitnodiging om naast me te gaan zitten. Dit komt waarschijnlijk door een misplaatste vorm van sympathie. Oh jelle speelt zielig alleen op zn spelcomputer, laat ik er maar bij gaan zitten dan voelt hij zich vast minder eenzaam. Binnen vijf minuten zijn alle plaatsen om me heen bezet. Toen er zelfs een lerares van me een keer bij me kwam zitten was het einde helemaal zoek. Vandaag was ik het zat en begon maar gewoon tegen mijn medeleerlingen aan te praten en toen ontdekte ik mijn nieuwe skill.

Op het moment dat ik tot die ontdekking kwam stond er ook op mijn scherm ”Level up”. Donderdag 27 November, de dag waarop ik leerde gamen en converseren.

26 november, agh waarom ook niet

Iedereen wil tegenwoordig wel een stukje internet hebben. Zo zijn er mensen die het liefste een kamer hebben in habbo hotel, een hyvespagina , een second life account of in het ergste geval een World of Warcraft account. Ik had nog een blog pagina, de plaats waar ik mijzelf kan profileren. Ik weet nog niet zo goed waar ik over zou moeten schrijven. Zo zou ik kunnen vertellen dat ik afgelopen vakantie resistent ben geworden voor schreeuwende downies. Ik ben in een gevangenis geweest om vervolgens slijmende junkies te zien. Oh ja, en ik doe een opleiding rechten.

Een opleiding rechten is het stomste dat je als jongen van 18 kan doen als je een de gewoonte hebt om niet alles zomaar aan te nemen. Ik zit in een klas vol met mensen die allemaal advocaat willen worden omdat ze geld willen verdienen. Niemand schijnt zich te realiseren dat ze ook een enorme verantwoordelijkheid dragen als ze dit willen doen. Ik probeer dit ook al een hele tijd duidelijk te maken aan mijn klasgenoten maar omdat ik maar een jongen ben van 18 en de rest een volwassen vrouw met minimaal 2 kinderen, blijf ik het jongetje die af en toe iets geks roept voor ze. Ik word pas serieus genomen als ik een beetje ga vloeken. Zo moest ik laatst nog een klasgenote uitleggen wat ik bedoelde met rust, reinheid en regelmaat.  Dit geeft een perfect beeld van hoe mijn normale schooldag eruit ziet.

Het gare aan deze opleiding is niet de suffe stof of de saaie leerlingen. Integendeel het is wel lekker om een weekend te hebben van 5 dagen en vervolgens een propedeuse op zak te hebben. Mijn grootste irritatie is dat ik moralistisch word van deze opleiding.  Zo corrigeerde ik een adhd figuurtje in de bus van Bergen op Zoom naar Dinteloord. Ik zat op de achterbank in de bus, zoals alle andere negers dat behoren te doen,  toen er een kereltje van 15 jaar voor me kwam zitten. Het was een nogal drukke bus want het rijks was ook uit.  De jongen had blijkbaar een zware dag gehad en wilde zich afreageren op de rest van de bus. In de oertijd zou hij waarschijnlijk een mamoet doodgeknuppeld hebben, maar die waren er helaas niet. Daarom begon bij maar kleine onschuldige kids te meppen om er vervolgens maar hard bij te lachen en ze na te wijzen. Na twee klappen was de lol er wel vanaf voor mij en besloot er wat aan te doen. Een impulsieve morele actie waar ik mezelf nog om haat. Toen de jongen voor de derde keer wilde uithalen greep ik zijn arm.  De jongen keek me met een vies gezicht aan en vroeg waarom dat nou nodig was. Ik was zelf ook in shock van mijn actie en moest dus iets koels bedenken om mijn toneelstukje een beetje basis te geven. Toen klapte ik het volgende eruit zonder verder oogcontact te maken: ” ik heb geen zin in huilende kleuters, want ik probeer te slapen. Dus als ik straks een van die kleintjes hoor schreeuwen breek ik je pink.” De jongen werd uitgelachen door een stel 14 jarige meisjes, die spontaan allemaal hun telefoon pakten om te smsen. Moralistisch zijn is dus een ziekte. Op het Roncalli had ik daar nog wel iemand voor, maarja op Inholland wordt iedereen er slachtoffer van.

Gelukkig heb ik altijd nog dit youtube filmpje: