Je moet een gegeven paard nooit in de bek kijken. Een van die spreekwoorden waar mijn ouders me vroeger mee dood gooide. Waarschijnlijk omdat ze bang waren dat ik een ondankbaar nest zou worden. Ergens hebben ze daar ook wel gelijk gehad. Vraag me alleen nog af waarom ze precies hetzelfde deden met ” al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding.” Hoe dan ook, ik zat vandaag weer eens thuis en kreeg weer een van die dubieuze telefoontjes. Dat gebeurt me wel vaker, dus ik ben pro in het opnemen van dit soort gesprekken. Dit keer was het echter geen telecom bedrijf met een aanbieding voor me. Er was iets veel ergers aan de hand….

Ik opende het gesprek met een simpele ”hallo”. (Als het namelijk wel een telecommedewerker was, had ik gegaan voor de ”Hallo! Hallo. Hallo? Hallo?” approach. Een methode die ervoor kan zorgen dat iemand zn sales niet haalt aan het einde van de maand. Alleen de persoon aan de andere kant van de lijn klonk niet ervaren genoeg om me iets te kunnen aanbieden, een verandering van tactiek was dus nodig. Ik besloot de man maar gewoon aan te horen.) ”Spreek ik met meneer Sigmond? ”(wat de naam is van mijn oma) vroeg de man aan de andere kant van de lijn. ”Ja daar spreekt u mee hoor” antwoorde ik vrolijk. ”Dan mag ik u feliciteren. U heeft namelijk een gourmetstel gewonnen!” vertelde de man trots.

Hier was ik natuurlijk niet op berekend. Zelfs mijn wiskunde B stijlen hadden dit soort gesprekken niet in gecalculeerd. Het was tijd om dit probleem creatief op te lossen. Ik moest weten: waarom ik het gewonnen had, waar ik het gewonnen had, wanneer ik het op kon halen. Ik wilde namelijk mijn fantastische gourmetstel wel incaseren, ondanks dat ik aan niets heb meegedaan. Dus ik ging voor de getrouwde man, mijn vrouw doet altijd mee aan spelletjes routine. Althans dat leek me het meest geschikt voor deze situatie.

”Pardon?” antwoorde ik na de trotse aankondiging. ”Ja u heeft een gourmetstel gewonnen met onze loten actie!” ”dat is fantastisch meneer, maar ik denk dat mijn vrouw dat gewonnen heeft die doet altijd mee aan die spel acties enzo.” ”oh… zou ik uw vrouw dan kunnen spreken?”‘ ”Die is er helaas niet, maar ik beloof dat ik het op dezelfde enthousiaste manier tegen haar vertel. Maar waar heeft ze haar prijs gewonnen dan, als ik vragen mag?” ”Bij de groenteboer!’” ”Wanneer kan ze hem ophalen?” ”Vandaag om 5 uur”‘

Een groentboer die gourmetstellen uitdeeld, logisch dat we in een crisis zitten. Ik dacht dat de gourmet toch echt thuis hoorde bij de slager. Marktvervaging neemt steeds extremere vormen aan. De wanhoop van de winkeliers zorgt voor dit soort vreemde zaken. Uiteindelijk heb ik mijn oma om het gourmetstel gestuurd die het vervolgens meteen wilde uitproberen. Dus ik heb een gourmetschotel gehaald bij de slager en een salade (puur om de groenteboer een middelvinger te geven). Ik kijk dus mijn paarden niet in de bek, maar belazer wel de boer die het me heeft gegeven. Way to beat the system!