Ja, ik heb het wel naar mijn zin op het HBO
Misschien een leuk thema voor een feest.
Ik zie potentie wel. Alle posters zijn voorzien van trailers.
Ik sta open voor suggesties in de comments.
Dit is trouwens maar een begin, er zijn nog veel meer films te bedenken.
Ik moet meer werken aan mijn people skills. Nu ik op het HBO zit isoleer ik me van de rest met alle daarbij horende gevolgen. Het is daarom altijd heel relaxt als ik oude klasgenoten weer spreek of zie want van mijn nieuwe kennisen hoef ik het niet te hebben. Toch heb ik deze maanden een paar nieuwe contacten opgebouwd. Ik heb geholpen bij mijn moeder op school. Mijn moeder moest namelijk 4 groepen tegelijk les geven en dat terwijl haar persoonlijke maximum toch echt wel 2 klassen per dag is. Normaal gesproken hoort er dan een invaller te komen, maar dankzij een sterk staaltje bureaucratie is dat onmogelijk in de scholengemeenschap waarin de school van mijn moeder is aangesloten. Toen was er dus een probleem. Dus toen mijn moeder wanhopig zocht naar een oplossing zag ze mij waardeloos op de bank liggen met een flinke mok thee. ”Heb jij school morgen?” vroeg ze lichtelijk gefrustreerd. Ik keek versufd op, niet bereid om antwoord te geven op die vraag. Wat ik ook antwoorde het kon alleen maar slecht uitpakken. ”Jij gaat met mij mee naar school morgen.”
”Kanker…” dacht ik bij mezelf, omdat ik wist dat als ik dat hardop had gezegd nog een groter probleem had. Ik dronk mijn thee op en liep vervolgens naar mijn moeder toe. ”Mam. Wanhoop is geen goed excuus om te gaan delegeren. Ik ben een jongen van 19 met een overdosis afwijkingen. Zo’n figuur zet je niet voor de klas dat is onverantwoord.” Toen kreeg ik een antwoord waarin werd gesteld dat het allemaal wel meeviel omdat zij ten slotte ook al 19 jaar met mij leefde. Wat ik ook zei, ik bleef de lul.
Volgende ochtend om 7 uur stond mijn moeder aan mijn bed om me naar mijn ” werk” te sturen. Anderhalf uur later stond ik met een duffe kop voor groep 3- 4. Ik had een rooster meegekregen met daarop de lesstof.
Half 9 tot 9 uur ”Tafelrondje” (?)
9 tot kwart over 10 ”rekenen”
half 11 tot kwart over 12 ” lezen”
kwart over 1 tot kwart voor 2”wie dit leest”
kwart voor 2 tot kwart over 2 ”uitloop”
kwart over 2 tot kwart over 3 ” buiten spelen”
Een relatief zwaar rooster vond ik zelf, maar ik ben dan ook een weekend van 5 dagen gewend.
Om kwart over 9 kwamen de eerste kinderen binnen stuiteren samen met hun ouders. Die redelijk verontwaardigd naar mij keken. Zo’n broekie voor de klas, is dit misschien een gevolg van de crisis? Er was zelfs een ouder die vroeg of ik een van die pabo studenten was die zijn reken/taal toets gehaald had. Ook de kinderen waren niet helemaal op hun gemak en paste hun gespring daarop aan. Er heerste een nogal opgefokte spanning en mijn eerste keer als basisschool leraar begon ook heel ongemakkelijk hierdoor. toen de bel ging en de ouders wegliepen was het tijd voor het ”tafelrondje” en daar begon het allemaal. In dit half uurtje moest ik de kinderen gerust stellen, aansporten tot leren en praten over actuele dingen. Het voorstellen en op gemak stellen ging prima. Het praten over actuele dingen was iets lastiger.
De wereld van een kind in Moerstraten is heel klein, we hebben te maken met een dorpje van 662 inwoners. Het dorp heeft een school, een kerk, twee cafés, een taxibedrijf, een electronicawinkel, een winkeltje, een schildersbedrijf, een transportbedrijf en het bedrijf Show Time. Het dorp heeft ook nog een voetbalclub: FC Moerstraten. En tot slot heeft het dorp ook nog een begraafplaats (waarom ik geen kerkhof mag zeggen is me een raadsel), die achter de kerk van het dorp ligt. Ik had dus geen stof om te bespreken dus hoopte ik dat een van die kinderen iets ging schreeuwen zodat ik daarop in kon haken.
”IK BEN NAAR EEN BRUILOFT GEWEEST” riep een jongen vanuit de hoek van het lokaal. ”oh.. en hoe was dat?”
”JA STOM, IK MOEST DE HELE TIJD STIL ZITTEN. EN MANON MOCHT RENNEN EN MET RIJST GOOIEN.” Waarom mocht manon dat dan? ” OMDAT MANON EEN MEISJE IS EN DIE MOGEN DAT OP BRUILOFTEN.” De jongen naast hem keek hem verbaasd aan. Het principe van een bruiloft had dus een verdere evaluatie nodig. Ik pakte mijn smartboard stift en schreef heel groot BRUILOFT op het bord. We gingen brainstormen over bruiloften om erover te leren. Wie weet er wat over bruiloften? MAN EN EEN VROUW GAAN TROUWEN! ER IS EEN RING! TAART! MUZIEK! FRANS BOUWER IS OOK GETROUWD! JE TROUWT ALLEEN ALS JE ELKAAR LIEF VIND! en zo gingen we een tijd door. Het bord stond vol en het half uur was al bijna voorbij tot ik de volgende vraag kreeg. ”Kunnen mannen ook met elkaar trouwen meneer?”
Daar sta je dan. Je eerste dag als leraar in een christelijk dorp, op een christelijke school. Om maar meteen vraagstukken over homo sexualiteit te gaan beantwoorden. Ik hield even mijn mond en keek naar buiten. ” Ja, Menno in Nederland kunnen mannen met elkaar trouwen. Dat kan niet overal hoor, want mensen hebben liever dat je met een meisje trouwt…” WAAROM IS DAT DAN?” merkte de jongen terecht op. Het zijn van die simpele vragen die het moeilijkste te beantwoorden zijn. ”Tja er zijn gewoon veel jongens die meisjes leuk vinden en dan vinden ze het normaal dat andere jongens ook met meisjes trouwen.” DAT IS DOM, MEISJES ZIJN STOM. ”Maar als je wil kan je wel met een jongen trouwen hoor dat is geen probleem.” DAN DOE IK DAT. LEKKER MAKKELIJK. Vervolgens zat ik in de klas met ongeveer 8 nieuwe homo’s. Ik zag de eerste gevolgen van mijn acties al toen ik jongens hand in hand naar buiten zag lopen. Mijn moeder kwam me vervolgens melden dat de kinderen niet hand in hand naar buiten gestuurd hoefde te worden. ”Weet ik…” zei ik en besloot maar wat te gaan lezen.
Zo schrijf je een werkstuk!
Fotografie is een kunstvorm. Daar kunnen we in 2008 niet omheen. Er zijn helaas heel veel mensen die meteen denken dat alles wat uit hun camera rolt goed is. Zo ontving een vriend van me het volgende bericht in de mail:”
hey my friend! my name is mario… im from germany. i need a logo. im a photographer… but i cant give you money for it. can you help me?” met het volgende profiel erbij. De man (waarschijnlijk fout in de oorlog) liet zich natuurlijk van de beste kant zien meteen. Logisch dat Mario nog steeds zonder logo loopt.
Ik ben niet bekend in de wereld van de fotografie. Ik ken een paar mensen die hun lenzen weten te waarderen en weten hoe ze een goede foto kunnen maken, maar daar blijft het ook bij. Laatste foto die ik heb genomen was voor een ander twee jaar terug. Niets bijzonders, waarschijnlijk ooit op een myspace of hyves gepost. Doet er eigenlijk niet toe. Er is namelijk weer iets waar ik me aan kan ergeren! Ik heb daarom besloten een blog tentoonstelling te houden van slechte auto pose foto’s.
Mannen houden van auto’s. Dat hoorde ik laatst op tv, tijdens de première van een hypotheek reclame. Die hele zaal lag plat van deze nieuwe kerst komedie, want deze reclame tilde leen reclames naar een nieuw (bijna Amerikaans) niveau. Hoe dan ook mannen houden dus van auto’s en die liefde kan worden gevangen in een foto. Het is een belangrijk moment voor de man. Eigenlijk hoort de auto een verlengstuk te zijn van de penis , maar dat vertelde ze niet in de reclame. Om te laten zien dat het geen nieuw fenomeen is starten we de show met een oude foto.
Dit is zoals het hoort.
Een man, een auto en de geschikte achtergrond. Simpel maar heel effectief. De volgende foto’s zijn van een lager niveau. Alle foto’s zijn voorzien van een onderschrift (kritiek) en een titel. Oh ja en er zit een echte easter egg in!
Hier beginnen de rampen.
doen homo's alles via de achterkant?
Goedkoop, kapot en lelijk. Heel Louis Vuitton!
Zo zit je niet op een auto.
Wigger. Deze man heeft heel veel te compenseren waarschijnlijk.
een oude man, een roestige auto en een lolly?
Dit is geen auto pose, dit is automishandeling.
Man, vrouw, man, vrouw, man? Juist!
Handig zo'n rokje.
Verticale strepen maken lang, Europeese auto's maken kort.
Ik klim altijd op auto's...
''Goed gedaan, maar kom over een paar jaar terug'' zeggen ze dan bij Idols
Deze foto was al slecht in de conceptfase.
Leuk. Nu een echte foto. Nerd.
Kan bijna door als kinderporno.
Die kleuren, die beugels en die vrouw verpesten de foto.
Photoshop kan je foto ook verpesten, wist je dat?
Slapen op je foto of slapen op je auto. Allebei slecht voor je karma.
Waarom schreeuwt deze foto ''hoi mam''?
Een Ford op het strand, heel stoer hoor jongens.
Furries....
''Lean back'' was het toch?
Waarom die broek?
De man is bijna overbodig
EEN PERSOON PER AUTO!
Er zijn veel dingen die je kan leren van films. Zo weet ik dat als je fiets is gestolen door een verwaande jongen je hem hoogstwaarschijnlijk terugvind in een filmstudio. Ik weet ook dat Donny zijn mond moet houden. Je kan ook niet geloven in het principe van een fooi. Toch zijn dit wetenschappen die je niet in de praktijk moet gaan gebruiken want dan gebeuren er hele vreemde dingen. Dat heb ik vandaag ondervonden.
Ik moest vandaag naar Steenbergen, een rot dorp vlakbij dinteloord, om een nieuwe identiteitskaart te halen. Natuurlijk had ik geen zin maar het moest gebeuren. Mijn ochtend begon al vreemd toen ik wakker werd gesmst door een goede vriendin van me. Ik had namelijk zitten slaapsmsen. Wat voor mij een hele nieuwe ervaring was, maar je moet iets met je slaapstoornis. Daarom gaf ik mijn telefoon maar de schuld en daar werd ik meteen voor gestrafd. ”Shit is aan. En morgen ben je op mijn turf.” las het lieve smsje. Ik heb het verdient, want met om 5 uur smsen is niet kosjer. Gelukkig vind ik in haar meer dan een gelijke dus haar wraak zal vast zoet zijn. Zo hoorde ik dat Kempi vandaag vrij is gelaten, dus ik hou mijn hart vast.
Toen moest er maar een douche komen, want ik wilde fris naar die gare stad. Niets aan de hand verder, tot ik (klaar om te gaan) beneden kwam. Alles was bedekt met kleedjes en handdoeken. Er was dus geen ruimte voor een kop thee en een portie tv. Dat krijg je als je met de wetten van karma fuckt. Er gebeuren dan rare dingen, waar je niet direct een verklaring voor hebt. Niet veel later ging de bel en zag ik een nogal forse man vertellen dat bij een haard kwam zetten. ”Oh leuk, wil je koffie” antwoorde ik. Vooral omdat ik daar zelf ook wel aan toe was door dit stomme toneelstuk. Hij wilde wel een kop met 6 suiker, wat ver over de max. is voor bouwvakkers. Ik vind dat je als bouwvakker je koffie puur hoort te drinken. Je bent tenslotte bezig met zware zaken en de woorden zoet en zacht passen niet in die straat.
Mijn criminologie leraar zou hem voor feminist hebben uitgemaakt.
een bak koffie verder was het tijd om naar de bus te gaan, waar ik bijna alle meiden van mijn basisschool weer zag. Die allemaal met hun eigen zaken bezig waren. Een voerde luidruchtig telefoongesprek met bijpassende gebaren en schreeuwde ook dat de sleutel van het huis ONDER de mat lag. NEE ONDER! (in dinteloord kan je blijkbaar ook de sleutel op de mat leggen als je hem wil verstoppen) Een ander zat mij heel boos aan te kijken, alsof ik haar nog iets had aangedaan. Niet dat ik me daar wat van aantrok, zij was namelijk de persoon die ruzie kreeg met een aantal andere meiden omdat ze niet bij de britney spears poster mocht zitten. De laatste waar ik me weer aan ergerde was de rokende oud leerling. Die heel lelijk aan het roken was. Nu heb ik niets tegen rokers. Rokers zijn vaak de bom, zolang ze het maar goed doen. Alleen als je verkleund aan je peuk staat te hijssen, precies op het midden van je mond, en daarbij je hele hand nodig hebt verlies je al veel punten in de test ‘’stijlvol roken”. Dat is misschien nog wel een keer de moeite waard om over te schrijven ‘’stijlvolle rokers”.
Er was een nieuwe diensteregeling en daarom was de bus precies 2 minuten later dan eerst. Het was vast ergens goed voor. 10 minuten later stond ik bij de jumbo in steenbergen (de beste supermarkt van nederland zeggen ze zelf). Ik moest op pad naar het gemeentehuis, het nieuwe gemeentehuis zelfs. In tegenstelling tot veel andere gemeentes heeft steenbergen hun geld op ICESAVE op tijd opgenomen. Het nieuwe gemeentehuis staat ver buiten de bebouwde kom dus ik moest toch nog 20 minuten lopen. Ik moest onderweg ook diverse hondendrollen ontwijken en dat ging me goed af. Tot ik bij een kruispunt kwam midden in de stad. Hier sloeg de Film kennis in als een bom. Ik moest oversteken en lette niet op waar ik mijn voeten zette. Gevolg was dat ik vol in een sinasappel stapte, wat best tricky is.
The godfather is heel duidelijk als het gaat om sinasappels. Er ging iemand dood en snel ook. Het was alleen nog de vraag wie. Ik zag geen mafiabazen in de buurt, dus een simpele afrekening kon het niet zijn. De italiaan was ook weg en is nu een turk, ook geen gevaar dus. Turkse mafia zou een ander stuk fruit kiezen. Toen hoorde ik opeens een hele harde sirene komen. Ik wist wat er aan de hand was. De sirene kwam steeds dichterbij en stopte voor een bejaardenverzorg centrum. De Lievensberg, waarvan ik dacht dat hij alleen in Bergen op Zoom zat… Ik denk niet dat de persoon in kwestie het overleeft heeft, want dat is de wet van de film.
Ik hou van games. Zo heeft iedere jongen/man wel een afwijking, daar zijn wij nou eenmaal vatbaar voor. Cogito ergo sum ( ik ben een man dus ik heb een afwijking (vrije vertaling)). Mijn afwijking legt z’n roots al in mijn 3e levensjaar, waar ik mijn eerste opdrachten in ms dos typte.
C:
cd spel
dir/w
cd alleycat
alleycat
Gevolg was dat ik uren een spel speelde zonder dat ik wist wat ik nou precies aan het doen was. Een verslaving was geboren. Binnen no time stond er een nintendo en een sega bij ons thuis. Een lange tijd heeft mijn dag ook bestaan uit : Duckhunt, Sonic, Mario, Megaman en Bionic commando. Daarnaast had ik ook veel puzels liggen, maar die loste ik altijd zo snel op dat ik de rest van de tijd weer zat te gamen. Ik werd er ook serieus goed in, want op mijn 6e jaar heb ik een paar prijsjes gewonnen door mijn Sonic skills. (Ik was dit vergeten maar mijn ouders vertelde het laatst)
Tijdens het Nederlands examen kregen wij een tekst waarin stond dat games spelen de mens slimmer zou maken. Eigenlijk heb ik er dus heel goed aan gedaan om mijn complete jeugd te verpesten aan die blokjes op mijn scherm. Ok het gaat ten koste van een sociaal leven, maar dat kan je altijd nog wel recht trekken. De mensen waar ik toen mee contacten waren toch niet zo bijzonder. Dinteloorders zijn maar rare mensen. Zo vertelde de dochter van de dokter me laatst dat half dinteloord zn medicatie probeert te scoren bij de dokter voordat hij weg gaat. Dat terwijl hij helemaal niet weg gaat maar juist vervangen word. Toch schiet die arme man hard in de stress van al die junkies de laatste weken.
Er zijn mensen die beweren dat het helemaal goed met me is gekomen. Mijn mentor heeft ooit zelfs durven zeggen dat ik heel sociaal was. Wat meer een shock was dan een fatsoenlijk compliment. Gelukkig bestaat er in de gamewereld een cultuur van remakes. In de filmindustrie is een remake geen goed teken, maar voor een spel kan het meestal geen kwaad. Zo speel ik tegenwoordig een remake van mijn vertrouwde Bionic Commando (zonder adolf dit keer). Ik moet het deze keer opnemen tegen een Rus met z’n leger vol domme rode soldaten. Wel jammer, maar niets aan te doen.
Vandaag heb ik ervoor gezorgd dat ik altijd kan gamen op als ik op het hbo zit. Naast mijn psp en ds heb ik nu ook de nodige dosis spellen op mijn schoolaccount gezet. Ik heb daarom vanmorgen ook 2 verschillende mario’s uitgespeeld. Er stond namelijk een enorme file rond rotterdam dus had ik veel lesuitval. 2 dagen school en dan toch nog voor niets gaan. Zulke dingen kunnen alleen mij overkomen. Gelukkig ben ik vanaf vandaag daar weer helemaal voorbereid op en kan ik nu ook weer op school lekker gamen. Mooie tijden op inholland.
Je moet een gegeven paard nooit in de bek kijken. Een van die spreekwoorden waar mijn ouders me vroeger mee dood gooide. Waarschijnlijk omdat ze bang waren dat ik een ondankbaar nest zou worden. Ergens hebben ze daar ook wel gelijk gehad. Vraag me alleen nog af waarom ze precies hetzelfde deden met ” al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding.” Hoe dan ook, ik zat vandaag weer eens thuis en kreeg weer een van die dubieuze telefoontjes. Dat gebeurt me wel vaker, dus ik ben pro in het opnemen van dit soort gesprekken. Dit keer was het echter geen telecom bedrijf met een aanbieding voor me. Er was iets veel ergers aan de hand….
Ik opende het gesprek met een simpele ”hallo”. (Als het namelijk wel een telecommedewerker was, had ik gegaan voor de ”Hallo! Hallo. Hallo? Hallo?” approach. Een methode die ervoor kan zorgen dat iemand zn sales niet haalt aan het einde van de maand. Alleen de persoon aan de andere kant van de lijn klonk niet ervaren genoeg om me iets te kunnen aanbieden, een verandering van tactiek was dus nodig. Ik besloot de man maar gewoon aan te horen.) ”Spreek ik met meneer Sigmond? ”(wat de naam is van mijn oma) vroeg de man aan de andere kant van de lijn. ”Ja daar spreekt u mee hoor” antwoorde ik vrolijk. ”Dan mag ik u feliciteren. U heeft namelijk een gourmetstel gewonnen!” vertelde de man trots.
Hier was ik natuurlijk niet op berekend. Zelfs mijn wiskunde B stijlen hadden dit soort gesprekken niet in gecalculeerd. Het was tijd om dit probleem creatief op te lossen. Ik moest weten: waarom ik het gewonnen had, waar ik het gewonnen had, wanneer ik het op kon halen. Ik wilde namelijk mijn fantastische gourmetstel wel incaseren, ondanks dat ik aan niets heb meegedaan. Dus ik ging voor de getrouwde man, mijn vrouw doet altijd mee aan spelletjes routine. Althans dat leek me het meest geschikt voor deze situatie.
”Pardon?” antwoorde ik na de trotse aankondiging. ”Ja u heeft een gourmetstel gewonnen met onze loten actie!” ”dat is fantastisch meneer, maar ik denk dat mijn vrouw dat gewonnen heeft die doet altijd mee aan die spel acties enzo.” ”oh… zou ik uw vrouw dan kunnen spreken?”‘ ”Die is er helaas niet, maar ik beloof dat ik het op dezelfde enthousiaste manier tegen haar vertel. Maar waar heeft ze haar prijs gewonnen dan, als ik vragen mag?” ”Bij de groenteboer!’” ”Wanneer kan ze hem ophalen?” ”Vandaag om 5 uur”‘
Een groentboer die gourmetstellen uitdeeld, logisch dat we in een crisis zitten. Ik dacht dat de gourmet toch echt thuis hoorde bij de slager. Marktvervaging neemt steeds extremere vormen aan. De wanhoop van de winkeliers zorgt voor dit soort vreemde zaken. Uiteindelijk heb ik mijn oma om het gourmetstel gestuurd die het vervolgens meteen wilde uitproberen. Dus ik heb een gourmetschotel gehaald bij de slager en een salade (puur om de groenteboer een middelvinger te geven). Ik kijk dus mijn paarden niet in de bek, maar belazer wel de boer die het me heeft gegeven. Way to beat the system!
Althans dat is wat de bedrijvengids me vertelt.
Ik hoef dus niet meer naar Afrika, wat een geluk.
Update : moet je kijken wat ze met mijn ontdekking doen!
Update 2 : Manpower heeft ingegrepen. Je kan geen negerslaven meer inhuren.
Nog een paar comments van geen stijl bezoekers:
Ik voel een woordvoerder van detelefoongids in het acht uur journaal aankomen.
Wie komt er ook op het idee om “negerslaven” in te toetsen op detelefoongids.nl
Zeker Rutger die naar verluid nog steeds een beetje ontzet is door de Surinaamse bosmensen.
Ik zie even niet wat er fout is aan Manpower. De wiki is ook voor het laatst bewerkt in juli. Dus help! Wat is er fout?
Ik heb af en toe wel eens een franse bui. Er heerst een echte haat-liefde relatie tussen mij en dat land. Parijs, hier en daar wat overrated, blijft toch wel de stad die de meeste indruk op me heeft gemaakt. Het lijkt me super om daar op mijn fiets, met gevaar voor eigen leven, door de krappe, drukke straten te fietsen. Natuurlijk kan ik de metro nemen maar, ik heb natuurlijk een kanker hekel aan de straatmuzikanten die binnen stappen met hun kut accordeon want ik ben frans. Eenmaal aangekomen bij La boulangerie word ik omringd door heerlijke geuren, waardoor ik de uitlaatgassen en pislucht van een paar straten terug vergeet. Ik koop een cirkelachtig stokbrood die ik makkelijk aan het stuur van mijn fiets kan hangen. Helaas is het fruit in hier fucking duur dus een lekkere pink lady zit er niet in, dus besluit ik maar wat boeuf te kopen.
Het is goed weer dus besluit ik naar het park te gaan in het centrum, maar omdat ik mijn boek vergeten ben eerst naar dat leuke ondergrondse winkelcentrum. De FNAC, tegenover de H&M daar moet ik zijn. Ik wip snel met mijn brood en ham die winkel in om een boek te scoren. Eenmaal bij de kassa kijkt de cassiere me vreemd aan. Ze snapt niet dat ik de aangepaste versie van de franse droom aan het leven ben, maar dat maakt me niet uit want ze is frans. Fransen hebben geen gedoogbeleid, die staan op straat als ze het ergens niet mee eens zijn. Ik ben compleet, want bovenop het winkelcentrum is het park waar ik wilde zijn. Ik begin aan mijn brood ga daarna even liggen in het gras. Op de achtergrond hoor ik 2 fransmannen discuseren over wie er dichterbij het kleine balletje ligt. Petanque moet natuurlijk heel serieus genomen worden.
Natuurlijk heb ik geen boek gekocht waar al teveel tekst in staat, want mijn frans is daar niet goed genoeg voor. Gelukkig zijn er ook genoeg boeken zonder tekst te vinden in frankrijk. Mimespelers zijn volgens mij ook een franse uitvinding (al weet ik dat niet zeker). Voor elk probleem is een oplossing. Eigenlijk is het genieten in parijs heel makkelijk als je er de tijd voor neemt. Parkjes zijn eigenlijk heel handig. Dit hebben Willeke en ik tijdens de excursie uitgevonden. Terwijl de rest van de school allemaal druk aan het wandelen was, besloten wij met maar lekker te gaan chillen in het park en later op een eiland naast 2 zonnende homo’s. Het waren alleen niet hele slimme homo’s want ze lagen in de schaduw. Dat lijkt me lastig bakken onder een boom, waarin veel vogels zitten en hun shit droppen. Het was wel het moment waarop Willeke haar sigaret opstak en een volle lading parijs tot zich nam. Roken is meer dan alleen een verslaving, want zo’n blik van genot vergeet je niet snel.
Het lijkt me heerlijk om een paar jaar van mijn leven in parijs te wonen. In ieder geval weg uit Dinteloord. Ik liep vandaag in de action, waar ik bij binnenkomst een vaas langs mijn gezicht zag vliegen. 2 grappende werknemers, die de cursus ”een veilig bedrijf” nog moesten krijgen. Waarschijnlijk is de filosofie van die winkel: ” Wij zijn goedkoop, dus niet zeiken.” Wat ik sommige meiden ook wel eens voor mijn gevoel hoor zeggen. Dat is trouwens een heel ander verhaal. Hoe dan ook, Parijs daar wil ik nog wel naar toe. Ga je mee?
